ლოკოკინა

აპრილი 13, 2010

უფრო მეტს ვფიქრობ იმაზე, რომ უკვე საკმაოდ “დიდი გოგო” ვარ და ამის გააზრებასთან ერთად უფრო და უფრო მიმყარდება აზრი, რომ ამასთან შეგუება მიჭირს..

წვიმაში რამდენჯერ მინახავს გზაზე ლოკოკინები საკუთარ პატარა კვალს რომ ტოვებენ.  შემეძლო  გაშტერებულს მეყურებინა მათი მარშრუტისთვის, თან ვფიქრობდი რატომ ერქვათ ასეთი უცნაური და გრძელი სახელი ამ პატარა არსებებს და ვერც ის წარმომედგინა რა შეიძლება ყოფილიყო მათთვის ამაზე უფრო შესაფერისი .

დღესაც შევხვდი ასე თავისთვის მიმავალს ..  მეც გავყევი ჩემს გზას მხოლოდ მათგან განსხვავებით  ჩემი კვალის გარეშე. იმავე გზაზე სწრაფადვე მობრუნებულს კი დამხვდა მხოლოდ გროვა, ნარჩენი ამ პატარა უწყინარი არსებებისა. წინ დაახლოებით 12 წლის სკოლის მოსავლეები შეჯგუფებულიყვნენ და აღტაცებულები ფუსფუსებდნენ, გავუსწორდი და დავინახე მთელი გროვა, დიახ , გროვა ლოკოკინებისა!  რამდენიმე ბიჭი ზედიზედ ცდილობდა დაესწრო ერთმანეთისთვის და ლოკოკინებს ფეხით თელავდა. გავბრაზდი.. ძალიან მეტკინა..

წვიმაში პატარა ბავშვების ფეხების ტყაპუნის ყურება მიყვარს. ისინი არასდროს არ ფიქრობენ იმაზე, რომ შეიძლება გაცივდნენ, ფეხი დაუსველდეთ და მსგავსი.. მელოდიურად რომ ატყაპუნებენ პაწია ფეხებს და  ამით წახალისებულები კიდევ უფრო თამამად აგრძელებენ, უფროსი ამას ხომ არასდროს იზამს. აღარ უნდათ კიდევ დაიმატონ ტალახი და ჭუჭყი გარედან- სხვისი თვალისთვის ადვილად შესამჩნევი, ბავშვებს კი ეს არ ადარდებთ, არც გასვრას უფრთხიან შიგნიდან ყველაზე სუფთები..  საოცარი სანახავია მათი სახეები, ანათებენ გაბადრული თვალებით . ამაზე  უფრო გულწრფელი ემოცია მე არსად მინახავს, შორიდან მაყურებელსაც რომ გაგათბობს  და უნებურად გაგაღიმებს..სულ ციცქნა თითებით რომ ისწორებენ შუბლზე ჩამოშლილ თმას, გული ამოვარდნაზე როცა აქვთ, თავი ყოველთვის წინ , ოდნავ ზემოთ აწეული და ქვედა ტუჩი კბილებით მაგრად უჭირავთ…

ამაზე ვფიქრობდი მთელი გზა და თან ლოკოკინები მახსენდებოდა..

ჩემდა უნებურად მოულოდნელად ხელი მინისკენ წავიღე და საოცრად მომინდა რაღაც მომეხაზა დაორთქლილ ფანჯარაზე,ისევე როგორც ამას ადრე ვაკეთბდი, მაგრამ იმის გარდა ვერაფერი მოვახერხე, რომ თითებით ჩავბღაჭებოდი, ორთქლის სიმყუდროვე დავარღვიე  საკუთარი ანაბეჭდებით..

გაჩერებაზე ჩამოსულმა, პირველი რაც შევნიშნე იყო.. ლოკოკინა!!

რამდენიმე წამი უბრალოდ ვუყურებოდი და

მერეღა მივხვდი, რომ ვიღიმებოდი. .

გამახსენდა მინაზე ჩემი “შემოქმედება”  და მივხვდი, რომ მე იქ კვალი დავტოვე, ბავშვობის ანაბეჭდი. ყოვლად  უფორმო,დაახლოებით ისეთივე, როგორიც ამ პატარა არსებამ ჩემში, მაგრამ მაინც ..დავტოვე 🙂

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: